Rijdend door de bergen van Judea, onderweg naar Sderot, word ik stil en kijk verwonderd om me heen en denk: Wat is dit toch een prachtig land… ZIJN land. Hoe is het mogelijk? Israël kiest voor het leven, waarom die haat?
Israël – een stipje op de landkaart, omringd door vijandige volken – en toch bestaat het nog steeds. In Psalm 2 staat het al: “Waarom woeden de heidenvolken en bedenken zij wat zonder inhoud is?” God in de hemel lacht.
En ergens… begrijp ik het ook wel. Laten we niet vergeten, dat de strijd uiteindelijk tegen de God van Israël is. Israël en God zijn niet los van elkaar te zien. Hij is de Bewaarder van Israël. Dit is een geestelijke strijd. Bidt voor Israël en zegen hen, dan alleen zullen we zelf zegen ontvangen.
Oh ja, Ik ben dus onderweg met een bevriend echtpaar uit Zwitserland naar Sderot. Ze zitten al weken vast en wachten op een vlucht. Ondertussen reizen ze nog even met me mee. We zijn alert, zoals altijd, en we maken afspraken.
Zodra het alarm gaat, weten we wat we moeten doen: de auto uit, een stukje verderop gaan zitten, handen op ons hoofd. Het blijft vreemd. Alsof het niet echt is. En toch… is dit het leven hier. Tussen de alarmen door gaat alles gewoon verder.
Meer dan 200 ouderen en Shoa-overlevenden wachten op ons en krijgen voedselbonnen, matses en druivensap voor de Sedermaaltijd. Wij gaan mensen helpen om Pesach te kunnen vieren. Omdat het moet. Omdat het een opdracht is om de door God ingestelde feesten te herdenken en te vieren (Leviticus 23). Juist nu.
Dit jaar geen concert erbij. Betrokken gezichten, maar dankbare ogen. En tegelijk weet je dat morgen alles weer anders kan zijn.
Vandaag een kantoor dag en zit ik achter mijn bureau
Op de achtergrond hoor ik kinderen spelen in het parkje achter ons huis. Hun stemmen… zo onbevangen, zo vrij.
En dan ineens – dat indringend geluid van het “vooralarm” op mijn telefoon.
Binnen een paar minuten is het stil. Helemaal stil. Geen kind meer te horen.
Iedereen weet wat hij moet doen. Binnen enkele minuten moet je bij een schuilkamer zijn. Zelfs de kinderen weten dat.
En elke keer denk ik weer: Vreselijk toch, dat jij jouw kind daarin moet trainen in deze tijd. Waarschijnlijk allemaal kinderen, die gelijk naast het parkje wonen en op tijd naar huis kunnen.
Al dagen probeer ik deze update te schrijven, maar het lukte me gewoon niet goed. De energie ontbreekt. De nachten zijn kort. De sirenes maken je wakker, steeds opnieuw. Het geeft een soort verlammend gevoel.
Maar ik weet ook: stil blijven staan, helpt niet. Voor mij is de beste manier om hiermee om te gaan… anderen te helpen. Dus ga ik weer op pad.
Een bezoek in Jeruzalem
Wanneer ik haar kamer binnenkom, begint haar gezicht te stralen. Een Nederlandse Shoa-overlevende. Het is moeilijk te zien hoeveel ze nog meekrijgt.
Maar dan haal ik een broodje met Nederlandse kaas uit mijn tas.
Haar ogen lichten op. “Wat lekker…”, zegt ze zacht.
En dat moment… dat is alles.
Even genieten. Even iets vertrouwds. Even een klein stukje vreugde in een dag, die vaak zo leeg is. Daar doen we het tenslotte voor.
Op een andere dag bezoeken we een groep van 15 Shoa-overlevenden in Jeruzalem. We brengen voedselbonnen voor Pesach.
Ik vraag voorzichtig: “Durven jullie nog met de bus of tram?”
Hun antwoord raakt me: “We moeten eruit. Anders worden we gek tussen die vier muren.”
We lachen samen. Het is warm, bijna gezellig.
We vertrekken weer, maar voordat we weg rijden, gaat het alarm. We gaan terug en weer zitten we samen, maar nu in de schuilkelder.
Nog een huisbezoek
Ze zitten tegenover me, zichtbaar moe. “Hoe gaan we dit redden?”
“Ik heb zoveel te doen” zegt hij, maar…. ik heb gewoon geen energie.” Ik herken dat ook.
Ze hebben vijf studerende kinderen. Een B&B zonder gasten. Alle kinderen zijn in de oorlog thuis. Kosten die blijven doorgaan. Hoe overleef je dit?
We gaan ook hen helpen. Heel veel nood is er in het land.
Diezelfde dag komt er een aanvraag van een school in het zuiden: laptops voor kinderen, die thuis niets hebben. De lessen gaan in de oorlog via Zoom. Hoe moeten ze leren zonder middelen?
Sommige families hebben 2 of 3 kinderen op school en kunnen dat ook niet betalen De school gaat deze computers in hun beheer houden en ze tijdelijk uitdelen aan die kinderen, die er geen hebben. 7 laptops konden we overhandigen Ze bedanken u hartelijk.
Yoël
Yoël, een Shoa-overlevende en 90 jaar oud. Dichter en vertaler uit Warschau. Ongeveer tien jaar geleden verhuisde hij naar Beer Sheba om dicht bij zijn dochter en haar gezin te wonen.
Afgelopen week ging zijn verzorger even boodschappen doen. Op dat moment ging het alarm. Kort daarna sloeg een raket in. Zijn hele appartement werd verwoest.
Iemand heeft de deur opengebroken en hem in zijn rolstoel naar buiten gebracht. Zijn dochter vond hem daar… verward, geschrokken. Alsof zijn verleden hem opnieuw inhaalde.
Zijn gehoor is nog slechter geworden door de explosie. We gaan hem helpen met een nieuw systeem en kijken wat hij verder nog nodig heeft.
Verdrietig, dat iemand, die al zóveel heeft meegemaakt…, dit opnieuw moet doorstaan.
Het sociale werk schreeuwt om hulp voor de mensen, die nog steeds geëvacueerd zijn
Beer Sheba – 2 maart 2026
Een raketinslag. Midden in een woonwijk. Duizenden huizen beschadigd. Honderden mensen geëvacueerd. Mensen, die letterlijk alleen met de kleren, die ze aanhadden, hun huis uit moesten. Tientallen openbare gebouwen raakten beschadigd, waaronder acht kleuterscholen, vier scholen, welzijnsinstellingen en andere gemeenschapsvoorzieningen
Chaos. Angst. Verwoesting.
Geen dodelijke slachtoffers – wonderlijk, maar zóveel trauma.
Beer Sheba. Een plek met zoveel geschiedenis. De plaats waar de voorvaders van het Joodse volk (Abraham, Isaak en Jakob) woonden en werkten. En nu… een plek vol spanning, die de vijand probeert te vernietigen.
Via het sociaal werk gaan we 100 mensen helpen met cadeaubonnen voor kleding en voedsel.
Alvast bedankt!
Vandaag, 27 maart 2026, bestaat Yad L’ Ami 25 jaar.
Ik moet denken aan onze eerste donatie… 2.500 NIS. Wauw, wat een hoop geld was dat. Vandaag doneren we 25.000 NIS gemakkelijker, dan toen 2.500 NIS. Maar dat is alleen dankzij jullie. Ik wil iedereen enorm bedanken voor alle donaties. Maandelijks, eenmalig, collecten, gebed en liefde. Heel veel dank aan u/jullie en alle eer aan onze hemelse Vader. ‘EBEN-HAEZER’ – tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen.
Normaal schrijven we eigenlijk nooit over geld in de nieuwsbrieven, maar vertellen we alleen, wat we met al die mooie giften, donaties en collectes hebben gedaan. Vandaag doe ik het wel. Ongeveer 10 jaar geleden kregen we voor 1 Euro meer dan 5 Shekel. Vandaag staat de Euro op 3.62 Shekel. Dat is een enorm verschil. Op 10.000 euro kregen we 50.000 NIS. Nu krijgen we daar 36.000 NIS voor. We verliezen vandaag 14.000 Shekel.
Wilt u/jij overwegen om een extra gift te geven, met vermelding: ‘NOODFONDS’?
Speciaal in deze tijd heeft Israël ons meer nodig dan ooit tevoren.
Wat we nu allemaal mogen doen, kunnen we alleen volhouden met uw/jullie hulp.
Lieve mensen, hoe deze oorlog verder gaat, kan niemand zeggen. Deze tijd is zwaar.
Iedereen is moe. We slapen slecht. De sirenes blijven gaan. We leven continu op het scherps van de snede.
De Bijbel spreekt over deze tijden en omdat Hij trouw is en blijft, blijven we uitzien naar de totale verlossing van Israël. Dat geeft moed en hoop.
A.s. Woensdagavond hebben we de Sedermaaltijd. We wensen iedereen gezegende Pesach/Paasfeest.
Shalom uit Israël.
Ria Doekes-Flier
Klik hier om deze nieuwsbrief als PDF te bekijken of printen