Soms heb ik zo dat gevoel, een soort heilige verbolgenheid, dat die schreeuwende minderheid, (of is het de meerderheid geworden?) met hun leugens, steeds meer zegeviert. Kennen jullie dit ook?
Het is terecht om rechtvaardige woede te voelen, wanneer het kwaad wordt beloond, wanneer verkeerde beslissingen worden genomen en wanneer onschuldigen lijden terwijl het kwaad lijkt te zegevieren.
In een wereld die steeds donkerder, kouder en slechter wordt, is het Woord van God duidelijk dan ooit: “Wordt niet moe goed te doen, want te zijner tijd zullen we oogsten als we de moed niet verliezen.”
Gelukkig hebben we het Profetisch woord, dat ons is gegeven, niet om ons passief te maken, maar juist om ons voor te bereiden, sterker te maken en onze ogen gericht houden op Hem, die Zijn beloften na zal komen. De Bijbel kennen, betekent juist om te begrijpen, waar de geschiedenis naartoe gaat. Meer dan ooit zien we Gods beloften in vervulling gaan en die zijn nooit bedoeld om ons met angst te vervullen, maar juist om ons met verwachting naar uit te doen zien. Naar wat? Onze verlossing nadert!
Via één van onze kinderen, die aan de grens bij Gaza wonen en therapie kreeg, via Yad L’Ami, kwam ik in contact met Savta (oma) Helen en de opmerking van haar was: ”De cirkel is rond. Ik ben gered door Nederlanders en nu mijn achterkleinkind ook.” Van deze kostbare mensen mag ik het verhaal delen. Sommige verhalen gaan over overleven. Andere gaan over wat we verkiezen te doen met het leven, dat ons gegeven is.
Het verhaal van Helen en Avraham Hoffman is beide.
Ze kwamen, als eenzame kinderen uit de hel in Europa, naar Israël en stichtten een gezin in Jeruzalem, tot eer van de staat Israël.
Helen was pas vier jaar oud toen ze noodgedwongen aan een gezin gegeven werd. Tijdens de Holocaust zat ze ondergedoken bij een moedig Nederlands gezin. Haar ouders en broer werden vermoord in Sobibor, maar Helen overleefde de oorlog, samen met haar zusje, die onderdook in een ander gezin. Aan het einde van de oorlog werd ze gevonden door een neef van haar moeder en die bracht Helen naar Israël.
Avraham ontvluchtte nazi-Duitsland met zijn familie en vestigde zich uiteindelijk in Jeruzalem. “Nadat Hitler aan de macht kwam, werden de Joden uit alle invloedrijke posities verdreven en kwamen er elke maand nieuwe verordeningen. Mijn vader stond aan het hoofd van een ondergrondse organisatie die erin slaagde meer dan 100.000 boeken Israël binnen te smokkelen. “Deze boeken vormden de basis voor de wetenschappelijke bibliotheek in Jeruzalem en zijn schatten, die vandaag de dag nog steeds te zien zijn in het Israël Museum,” zei hij. Later diende hij vele jaren in het Israëlische pantserkorps.
In Jeruzalem vonden deze twee overlevenden elkaar. Ze trouwden in 1959 en stichtten een gezin – vijf kinderen, 22 kleinkinderen en 34 achterkleinkinderen.
En misschien wel het meest indrukwekkende aspect van hun verhaal is, wie en wat dat gezin vandaag de dag vertegenwoordigen. Tijdens de recente oorlogen dienden 20 leden van hun uitgebreide familie en hun partners in het Israëlische leger. Sommigen vochten op 7 oktober; anderen beschermen het land waar het nodig was. “Onze kinderen hebben geleerd dat men het land en volk van Israël moet dienen, en ze doen het met hart en ziel,” zei Abraham. “We zijn naar Israël gekomen, we koesteren het feit dat we gered zijn, en we volgen het pad van onze voorouders.” Ik vind dit zeer ontroerend.
De nazi’s probeerden Joodse families uit te roeien.
Abraham en Helen antwoordden door zelf een familie te stichten.
De nazi’s probeerden het Joodse leven te vernietigen.
Zij antwoordden door generaties te creëren.
De nazi’s wilden dat het Joodse volk zou verdwijnen uit het land van hun voorouders.
Zij antwoordden door van Jeruzalem hun thuis te maken.
Hun 34 achterkleinkinderen zijn niet zomaar een getal. Het zijn 34 herinneringen dat het leven doorging.
Daarom zijn Abrahams woorden zo krachtig. “We hebben het overleefd. We zijn thuisgekomen. We hebben gebouwd. We hebben kinderen grootgebracht. We hebben een toekomst gecreëerd. En we zijn er nog steeds. Dit is het antwoord van onze generatie.”
En ik vul aan en zeg: ”Het volk Israël bestaat en zal altijd blijven bestaan, omdat Hij niet veranderd is.”
Op een dag schreef Savta (oma) Helen op de Facebookpagina van Yad L’ Ami:” Jullie zijn de opvolgers van onze onderduikfamilie, die mij redde. Met iedere geboorte van een kleinkind en achter kleinkind bedank ik onze hemelse Vader. Zo dank ik ook jullie allen, die nu voor mijn kleinkinderen en achter kleinkinderen zorgen in Kibboets Alumim (aan de grens bij Gaza) om hen te beschermen (therapie). G’d zegene u allen.”
DIT NOOIT WEER! Met verdriet zeg ik het: “Vandaag de dag ziet het er niet beter uit dan in de 2e Wereld oorlog en horen we steeds meer het nieuws vanuit de hele wereld. “Sorry Joden,” geen plek voor jullie.
Huisbezoeken voor de feestdagen
Deze keer ga ik het alleen over onze ouderen hebben, maar ik kan hier maar enkelen benoemen. Wel heb ik al onze Shoa overlevenden, jullie opa of oma, weer een cheque gebracht, met iets lekkers, voor de komende feestdagen. Geweldig wat een sterke mensen en ook nu weer, heel dankbaar voor alle hulp!
Bij Alexander en zijn zus Raisa wachten me altijd poffertjes. Tatiana maakt er altijd een kunstwerk van en ik kom niet weg zonder te eten. Sabina, vrouw van Yefgeni (beiden 93 en 95 j.) komt altijd met heerlijk ijs aandraven. Na de laatste keer, weet ik nu, dat ik deze drie bezoeken niet meer op 1 morgen moet doen. Ha ha, aan het eind van de ochtend, kon ik geen poffertje meer zien. Leonit is 95 jaar geworden. Echt een veteraan. “Hoe hij zo gezond is”, vraag ik zijn dochter Olga. (We communiceren via google translate) “Dit komt”, zegt ze: ”Omdat hij iedere ochtend veel oefeningen doet. Hij begint al in bed. Later wandelt hij veel.” Dit hoor ik ook van Kim, die 90 jaar is. Hoe sterk ze ook zijn, ze zijn echt oud aan het worden. Helaas kunnen wij niet meer goed maken, wat gebeurd is, maar we kunnen wel hun laatste jaren iets aangenamer voor hen maken. Zoals Ludmila zei: “Yad L’ Ami is als honing voor ons.” Daar doen we het voor.
Ook helpen we een groep jongeren van Moshav Shikma, die Shoa overlevenden in het zuiden bezoeken. Een mooi project om jong en oud samen te voegen. Het jongereninstituut waar we al jaren bij betrokken zijn.
Naast deze groep die wij namens jullie hulp geven, zijn er tal van andere ouderen die het land opgebouwd hebben en te kampen hebben met armoede. Onze lijst groeit en vraagt naar meer hulp. Dankzij jullie kunnen we steeds meer mensen helpen. Alles wordt schrikbarend duur en van die 300 Shekel per maand (85 euro) die ze in voedselbonnen krijgen, kunnen ze net even dat extra kopen.
Israël is zo klein. Een stipje op de wereld kaart, maar alles draait juist om dit kleine stukje Bijbelse grond. Waarom schudt de hele wereld zo op zijn grondvesten? Het is een strijd van licht en duisternis.! God ontgaat niets! Daniël 2:22 Hij openbaart diepe en verborgen dingen. HIJ weet wat in het duister is, want het licht woont bij HEM. Het licht overwint de duisternis. 1 Joh.5 Licht staat voor God, waarheid en leven. Duisternis staat voor angst, haat, pijn en dood. Overwinnen betekent dat het licht nooit kan doven. Dat we allen in die Overwinning mogen staan.
Gods zegen uit Israel. Shana Tova en mooi Loofhuttenfeest. Ria Doekes-Flier
Klik hier om deze nieuwsbrief als PDF te bekijken of printen