Afgelopen week had ik een gesprek met Micha (niet zijn echte naam) uit een van de kibboetsen aan de grens bij Gaza. Voor de oorlog vertelde hij mij zijn verhaal. Ik mocht er niet over schrijven, want alles wat hij deed, deden hij en enkele anderen in het geheim, vanwege Hamas. Ik voelde me bevoorrecht, dat hij me vertrouwde om zijn verhaal te horen. Wat had ik een respect voor deze man, die al jaren aan vrede werkte met hun buren in Gaza. Hij en veel anderen investeerden hun eigen tijd, om mensen aan de andere kant van de grens een kans te geven. Vandaag kan ik er wel wat over vertellen. Zijn hele project viel in duigen op 7 oktober.
Micha, en vele anderen aan de grens van Gaza, hebben hun leven gegeven voor mensen aan de andere kant van de grens. Micha was in contact met zakenmensen in Gaza. Hij probeerde een programma op te stellen voor een groep jonge mannen van 20/30 jaar, die geen werk en geen toekomst hadden. Er zouden programma’s komen om ze te leren de aarde te bewerken en er zou onderwijs gegeven worden in verschillende vakgebieden. Hij hoopte zo dat hij deze jongeren in Gaza hoop kon geven voor de toekomst. Daarom haalde hij zelfs groepjes Arabieren uit Gaza, voor een bezoek aan Israël. De zakenmensen in Gaza, waar hij contact mee had, wilden wel samenwerken met hem, voor dit doel. (Dat dacht hij tenminste)
Ik moest na 7 oktober veel aan hem denken, maar kon hem niet bereiken. Nu, ontmoette ik Micha opnieuw, moe, uitgeput en ongelooflijk teleurgesteld, maar vechtend om de Kibboets weer op te bouwen en het trauma een plek te geven.
Ik vroeg hem hoe hij zich voelt na 7 oktober. Hij ging er niet diep op in, maar zei alleen: ”Zolang ze hun kinderen van 4 nog inprenten om ons te vermoorden, is er geen kans meer. Misschien, als de kinderen ander onderwijs krijgen, dan zouden we het na 20 à 30 jaar weer opnieuw kunnen proberen. Wij dachten hier dat er misschien 30.000 fanatieke Hamasleden aan de andere kant woonden, maar ik zeg nu dat heel Gaza Hamas is.”
Hulp aan deze joodse kibboetsen aan de grens met Gaza (waar de rode stippen bij staan)
Er woont een gevarieerde groep mensen aan de grens met Gaza en wij helpen zowel religieuze kibboetsen, als seculiere dorpen, wat erg interessant is en ons -hopelijk- op de middenweg houdt. Politiek is gewoon een deel van je zijn hier. Je bent het er mee eens of niet. Op zich is daar niets mis mee. Daarom is het goed, met name voor mensen die hier niet wonen, maar nog veel meer denken te weten, niet voor rechts of links te bidden maar te bidden, dat recht en gerechtigheid zal plaatsvinden.
Omdat ik bij zoveel van al deze mooie mensen betrokken ben, kijk ik naar hun hart. Ik heb veel respect voor mijn vrienden aan de grens, die altijd hoop bleven houden en nooit met haat spraken over de mensen in Gaza. Daarnaast hebben velen een schuldgevoel, dat ze 23 jaar de raketten uit Gaza over zich heen hebben laten komen en dat Israël niets gedaan heeft. Een ding is duidelijk. Alle gijzelaars moeten zo snel mogelijk terug tegen iedere prijs. Wat is het volk gebroken, maar wat is het ongelooflijk sterk.
Wat een ongelooflijk voorrecht, dat wij als stichting dan zo dicht bij deze mensen mogen komen. Een arm om hen heen mogen leggen, door woord en daad. Yad L’ Ami = een helpende hand voor Mijn volk.
Wat een mooie projecten hebben we al gedaan in de afgelopen tijd. Vruchten plukken, knoflook schoonmaken of groenten inpakken, zo konden we veel hulp verlenen. Er werd zelfs een groot project aangepakt, op 5 januari toen 8 mannen uit Nederland kwamen. Eén van de kibboetsen, dicht bij de Egyptische grens, mochten zij opknappen. Na 7 oktober was in Sufa geen leven meer te vinden. Zij mochten de tuinen en omgeving weer tot leven te brengen. Een paar mannen delen hun ervaring.
Arjen Fennema, project begeleider, tuinarchitect en bestuurslid, schrijft:
“Looft Adonai, roep Zijn Naam aan, Maak Zijn daden bekend onder de Volken. Zing voor Hem, zing psalmen voor Hem, Spreek aandachtig van al Zijn wonderen. Beroem u in Zijn heilige Naam, Laat het hart van wie de Heere zoeken, zich verblijden.” Psalm 105. 1-3
Wat een mooie, gezegende, bemoedigende en opbouwende week hebben we gehad met elkaar in kibboets Sufa! De groep bestond uit acht Nederlanders en vier Israëliërs.
Het groenproject begon bij de wapenkamer van de kibboets, die we vanwege de verschrikkingen op 7 oktober hebben ‘verpakt’ in groene, hoge bamboe, bloeiende struiken in potten en een opgebouwde pergola. Langs het pad richting de kleuterscholen is een succulenten (vetplanten) tuin aangelegd. Om de gebouwen hebben we een tuin aangelegd met lei-fruitbomen, kleurrijke en geurende plant borders waar het gehele jaar door verschillende planten en bollen bloeien. Een genezende tuin; geurende (Citrus, Jasmijn, Stephanotis) en kleurrijke, vlinder aantrekkende beplanting.
Ook is er een grote houten vlonder aangelegd in het speelgedeelte van de kleuterschool. De tuinen rondom de kleuterscholen zijn met elkaar verbonden door een tuin met ‘eilanden’ van bloeiende vaste planten.
Ontroerend om te zien dat een groep mannen vanuit Nederland naar Israël komt, om een verlaten en kapotte kibboets te helpen opbouwen en te beplanten. Ik heb ervaren hoe we met elkaar dit project onder Gods Vaderlijke, beschermende vleugels, mochten maken. Hij leidde het project en vormde ons vanaf het begin tot een hecht en liefdevol team, ondanks verschillen in achtergrond en leeftijd (18-63 jaar!). Zo konden we in 5 dagen tijd dit enorme tuinproject realiseren!
We bidden dat dit project mee mag werken voor de inwoners om terug te keren naar hun huizen en dat de bloeiende, geurende tuinen tot heling en zegen mag zijn!
Vrijwilliger, Thom Holtland (21 jaar)
De impact van dit project op de inwoners van Sufa en op mijzelf heb ik onderschat. Wij hebben mooi werk mogen achterlaten en de kibboets wat meer tot een thuis mogen maken. Vóór de reis kon ik me niet voorstellen, hoe het is om in een oorlog te leven. Na het zien van de plekken en het horen van de indrukwekkende verhalen over 7 oktober kan ik me dat eigenlijk nog steeds niet voorstellen. De pijn, het verdriet en de constante dreiging blijven voor mij onwerkelijk. Echt helemaal begrijpen zal ik het nooit, omdat ikzelf in een veilig land zonder oorlog of geweld ben opgegroeid. Toch beschouw ik deze reis als enorm waardevol. Ik ben erg dankbaar dat we onze steun niet alleen met woorden, maar ook met daden hebben mogen laten zien aan de mensen daar.
Vrijwilliger, Albert Flier (Mocht in Israël 40 jaar worden)
Een week klussen in de Kibboets Sufa, dat had ik zelf ook niet bedacht. Eerlijk gezegd kon ik al snel een antwoord geven op de vraag of ik een week wilde meehelpen in Israël. Natuurlijk, want wat heeft het Israëlische volk al afschuwelijk veel mee moeten maken.
De werkweek. Wat waren wij gezegend met een geweldige tuinman Arjan Fennema. Alles was tot in de puntjes toe voorbereid, en wij konden zo aan de slag. Heerlijk onder de zon met 22 graden was het een prachtige werkweek met 11 krachtige kerels.
Die week hebben wij samen gelachen, gebeden, gehuild en heel veel werk verzet. Dit alles omdat al deze mannen en ikzelf trots zijn op Gods beloofde land en op Zijn Volk Israël en dat wij daarin geënt mogen zijn. Daar word je toch blij van. Veel dankbare en liefdevolle mensen mogen ontmoeten.
Bedankt aan Yad L’ Ami, die ons de mogelijkheid gaf en aan diegenen, die ons verblijf mogelijk maakten.
Amit Weitz – directeur van de Sufa-gemeenschap
We willen onze diepe waardering uitspreken voor de betrokkenheid van Yad L’Ami en de voortdurende bijdrage aan de Kibboets Sufa-gemeenschap, op verschillende gebieden. (o.a. inrichting van kleuter en jeugd opvang, die helemaal vernield waren)
In het bijzonder willen we de vrijwilligers uit Nederland bedanken voor hun werk. Deze waardevolle mensen hebben ervoor gekozen om hun huizen en hun families te verlaten voor een belangrijk doel: helpen om onze kibboets te herbouwen. Tijdens hun verblijf hier hebben ze met toewijding gewerkt aan het plaatsen van een pergola, het bouwen van een houten terras en het herstellen van het landschap van de kibboets. Het gevoel dat mensen in het buitenland ervoor kiezen om vrijwilligerswerk te doen en hun kostbare tijd aan onze gemeenschap te besteden, versterkt ons en geeft ons hoop. Hun harde werk is nog een pijler in het versterken en herstellen van onze kibboets en het helpen bij het proces van terugkeer van de gemeenschap naar hun huizen, zelfs in deze gecompliceerde dagen.
Met grote waardering en dank, namens de gemeenschap van Kibboets Sufa (volledige brief hier).
Dat was niet het einde
De relaties werden vervolgd. Tuinman Atar, die in de dorpen rondom Gaza werkt, kwam Aviva tegen. Aviva, en haar man Keith werden op 7 oktober gegijzeld uit kibboets Kfar Aza, waar 64 mensen op gruwelijke wijze vermoord en 19 ontvoerd werden. In november kwam Aviva vrij, maar Keith moest ze achterlaten.
Keith stond op de lijst, om als een van de eersten vrijgelaten te worden, in de eerste fase, wat natuurlijk niet gebeurde, maar ondertussen zocht Keith’s vrouw hulp. Het grootste cadeau voor Keith zou zijn, als hij thuis mag komen, om in een tuintje te kunnen zitten.
Ondertussen kwam de vraag bij Yad L’Ami te liggen. Arjen (Bestuurslid) bedacht weer een plan en samen met 5 vrijwilligers uit dorpen aan de grens, die allemaal 7 oktober hadden mee gemaakt, gingen ze om 05.00 in de morgen richting het noorden, waar Aviva in haar huisje wachtte op haar man Keith. De tuin werd van een chaos tot een oase gemaakt. Een kruidenhoek, voorjaarsbollen, planten en struiken, die heerlijke geuren afgeven, een Patio met 2 stoeltjes, een tafeltje met bloemen erop, 2 glazen en een fles wijn, met een kaartje erbij van Yad L’Ami, “Uit liefde.” De familie was diep geraakt, door zoveel liefde. En toen moesten we wachten. Drie dagen later kwam hij vrij, maar eerst werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Hij zag er niet uit, maar Aviva en hun kinderen konden man en vader weer in hun armen sluiten. Als hij thuiskomt wacht hem een grote verrassing.
Het gaat niet in de eerste plaats om wat wij allemaal doen, maar over de kostbare relaties, die gesmeed worden. Hoe kunnen wij verder deze gewonde mensen, die vrijkomen, of hun gemeenschap, helpen? Dit is wel een gebedspunt, zodat we de juiste mensen op de juiste plaats kunnen helpen. We zien uit hoe God dit verder gaat uitwerken. Ps.27 zegt: “Als de HERE het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegen we allemaal.”
En de wereld zwijgt
“Nooit weer!” is er jaren geroepen na de Holocaust. Waar is het “NOOIT WEER?” De wereld en veel kerken zwijgen ook nu weer, kijken de andere kant op.
Ondertussen horen we al de verhalen uit eerste hand en leven we mee. Iedereen in de dorpen aan de grens heeft of kent mensen, die nog in die donkere tunnels zitten of vermoord zijn. We zien hoe de gegijzelden, die vreselijke vernedering hebben moeten ondergaan, als ze vrijkomen, vermagerd en ziek zijn. Halfblind vanwege de duisternis waarin ze 16 maanden gezeten hebben. De vorige Sabbat was het land zeer in shock, toen we de beelden zagen van drie mannen die terugkeerden. Maar wie waren die uitgehongerden, die op het podium stonden? Niet de Gazanen, niet de Hamas, maar de Israëlische mannen. De wereld valt voor de leugen. Ik zou 24/7 kunnen werken om de NOS en al de media te corrigeren of aan te vullen. Alleen het woord “Israël ”te noemen, brengt vaak al hevige discussies op gang.
Israël staat tegen de muur. Wij leven allemaal voortdurend in spanning. Hoe gaat het aflopen? Komen ze deze Sabbat allemaal vrij of komt Hamas zijn beloften niet na? Het leger stationeert zich weer aan de grens bij Gaza. Deze week was er weer een waarschuwing voor infiltratie in Yad Mordechai. Een vriendin, die daar woont, vertelde dat ze die nacht zo verschrikkelijk gedroomd had; dat ze in die tunnel in Gaza zat en niet meer kon ademen. Nachtmerries, trauma’s en bijna iedereen, krijgt psychologische hulp.
Onze ouderen, die eens de Shoa hebben meegemaakt, begrijpen maar al te goed waar deze mensen doorheen gaan. Ook voor deze groep ouderen en Shoa overlevenden mogen we er zijn. Ze worden weer allemaal bezocht, onze adoptie opa’s en oma’s krijgen hun cheque weer van u en straks voor Pesach delen we weer aan honderden mensen voedselbonnen uit.
Ondertussen pakken we weer nieuwe projecten op, maar dáár de volgende keer meer over. Nog even de prachtige pergola laten zien voor de school in Sa’ad, als extra klas voor natuurlessen, dicht bij de groene kassen. Hondentherapie, paarden- en muziektherapie is overal in volle gang.
Nog een stukje uit een mooie bedankbrief van de school (volledige brief hier)
Met diepe waardering: Yechezkel Landau – Directeur, Idit Chelek & Reut Parnas – Schoolcounselors
Namens de gemeenschap van de Da’at Elementary School – onze leerlingen, leraren en ouders – willen we onze oprechte dank uitspreken voor uw voortdurende steun door de jaren heen, en vooral in deze uitdagende tijd.
30 studenten namen deel aan therapeutisch paardrijden, en nog eens 30 studenten beginnen binnenkort.
75 studenten krijgen therapie met behulp van honden, en nog eens 25 studenten sluiten zich bij hen aan in de volgende ronde. Deze therapieën veranderen hun leven.
Deze keer wel erg veel nieuws uit het zuiden, maar we leven hier dag en nacht mee. Het laat ons geen moment los.
Psalm 35 van David, die zou hij vandaag geschreven kunnen hebben. Wat een geweldige waarheden! Het begint al met het “Betwisten, een andere vertaling zegt: “Here roep ter verantwoording…of nog simpeler, HERE als sommigen met mij argumenteren, wilt U dan voor mij antwoorden?”
“Want zonder aanleiding spanden zij een net voor mij, ze groeven een valkuil om mij te vangen. Leugenachtige getuigen nemen het woord. Laten allen zich schamen die op mijn ondergang zitten te wachten, maar laten alle mensen die verlangen naar mijn vrijspraak juichen en zich verheugen en U groot maken en zeggen: “De HERE trekt zich het lot van Zijn geliefde dienaar Israël aan!” Vrij vertaald naar psalm 35
Heel veel dank voor alle gebeden en financiële bijdragen! We worden hier enorm door bemoedigd. Shalom voor u/jullie allen uit een land in oorlog en dat al meer dan 500 dagen. Ria Doekes
Klik hier om deze nieuwsbrief als PDF te bekijken of printen